Richard uit Gouda

Wie poot er tegenwoordig nog knoflooktenen. Ik dus. Ik ben Richard, 55+er en woon samen met mijn vriendin in Gouda. Het Weidebloemkwartier is een buurtje apart, een echte volkswijk, een klein dorpje op zich. Maar het is er heerlijk rustig en nu volop in het groen. Ons rijtje woningen kijkt uit op het plantsoen en zodra het mooi weer wordt, komt iedereen naar buiten en leeft of eet in de voortuin. Je maakt een praatje en het is bijna altijd gezellig. De Krimpenerwaardpolder is zowat mijn achtertuin en 3 minuten met de fiets en je waant je in een of ander natuurgebied. Verhuizen staat dus voor mij niet als eerste prioriteit in de planning. Een iets grotere tuin en een schuur staat nog wel op mijn wensenlijst.

Wat opvalt in deze buurt is de mix van bewoners. Ik zou niet zo zeer spreken van een ‘sociale controle’ maar meer van ‘sociale hulp’. Vroeger woonde ik in een andere wijk en daar was de samenhang toch ver te zoeken. Het is dan ook opvallend dat in het weidebloemkwartier de kinderen gewoon buiten spelen op straat. Er rijden hier bijna geen of weinig auto’s. Laatst had ik nog wat bloemenzaad over en ben ik met de kinderen gaan zaaien bij de dijk. Blijkt dat andere bewoners dat ook gedaan hadden. Zo gaat het hier in de buurt, iedereen denkt mee met kleine acties die meerwaarde geven aan het levensgeluk. Wie mee doet, heeft het hier goed. Maar je moet wel willen meedoen en we spreken elkaar aan als je bijvoorbeeld je hond laat poepen op het speelveldje van de kinderen.

Wat ik met die plantjes doe? Als straks de jonge plantjes gaan groeien dan verpot ik ze naar de NO polder. Een van mijn zoons heeft daar een zorgboerderij. Een campertje zou dan makkelijk zijn zodat ik ook kan logeren bij de zorgboerderij.